Mijn naam is John van Mil en ben geboren in Vlaardingen
(09 mei 1964). Woon mijn leven lang al in Vlaardingen en zal
deze stad ook niet snel verlaten.
Ondertussen ben ik al ruim 15 jaar getrouwd met Marianne
(meisjesnaam; de Blois) en samen hebben wij 2 kinderen.
Ik ben reeds 17 jaar werkzaam bij Unilever, waar ik mij bezig
hou met de ontwikkeling van wasmiddelverpakkingen.

Vanaf m’n achtste levensjaar ben ik lid geworden van voetbal-
vereniging VFC en daar heb ik vervolgens tot m’n 38^ste gevoetbald.
Dit is dan ook enige sport die ik behoorlijk fanatiek beoefend heb.
Er waren nog wel enige sporten die ik zo af en toe eens
beoefende omdat dit toch ook wel leuke sporten waren, maar daar
was hardlopen er zeker geen een van.

Wat is je rol in het team?

Waarom doe je mee?

Wat verwacht je ervan?

Tijdens de voorbereiding voor de Roparun zit ik in de ploeg “kleding en verzorging”. Van onze ploeg wordt verwacht dat wij o.a. kleding voor het gehele Roparun team (indien het budget dit toelaat),  veldbedden, stoelen, spullen voor (medische) verzorging, e.d. regelen. Voor mij houdt de voor- bereiding van de Roparun ook in dat ik zal moeten zorgen dat ik voldoende hardloopkilometers in de benen krijg, want tijdens de Roparun ben ik een van de mannen die de afstand van Parijs naar Rotterdam hardlopend zal proberen af te leggen

Zoals gezegd is hardlopen nooit een van m’n favoriete sporten geweest, maar als je dan eenmaal op de leeftijd komt dat voetballen (op een beetje acceptabel niveau) steeds lastiger wordt ga je op zoek naar alternatieven. Als dan blijkt dat echte alternatieven niet voor handen zijn en je wel met een ploegje oud-voetballers kan gaan hardlopen, wat dan ook nog eens best gezellig blijkt te zijn, besluit je toch maar “hardloper” te worden. Na behoorlijk wat trainingskilometers gemaakt te hebben en enige wedstrijden (halve- en hele marathons) gelopen te hebben is nu de volgende uitdaging aan de beurt. De motivatie om aan de Roparun mee te doen haal ik uit het feit dat je toch wel regelmatig geconfronteerd wordt met het tragische nieuws dat er nog steeds zo veel mensen getroffen worden door de nog steeds zo ongrijpbare ziekte kanker. Deze akelige, vaak ongeneselijke, ziekte treft nog steeds elke dag heel veel mensen, vaak is het ver van je bed, maar toch merk ik ook dat het regelmatig voor komt in mijn naaste omgeving. Als ik dan hoor wat de Daniel den Hoed kliniek kan betekenen voor de kankerpatiënten en hun familie, en dat dit grotendeels gefinancierd wordt door de opbrengst van de Roparun wil ik me daar graag voor inzetten

Om te beginnen wordt de voorbereiding al een hele klus. Dan denk ik dat we eenmaal aangekomen (op vrijdag) nog een gezellige ontspannen “paar uurtjes” hebben. Zodra het startsein gegeven wordt denk ik dat het afzien wordt voor het hele team, wat volgens mij voornamelijk veroorzaakt zal worden door het grote aantal uren onafgebroken wakker blijven. Het wordt gewoon heeeeeeel zwaar !!!!
Maar gesterkt door de gedachte aan “waar we het allemaal voor doen” weet ik zeker dat we uiteindelijk met het hele team de eindstreep gaan halen.